“Mijn fluit straalt mijn gezag uit”, het verhaal van de scheidsrechter

Voetbalscheidsrechters liggen sinds jaar en dag onder vuur. Ook de laatste maanden laten trainers en spelers het niet na om kritiek te geven op de arbitrage: de scheids fluit te vroeg, te laat of soms helemaal niet. Kortom, de feeling met het fluitje zou ontbreken. Maar hoe staan arbiters eigenlijk tegenover hun meest essentiële instrument? Jonge wolf Marijn De Vos (23) fluit zelf al acht jaar en geeft graag een woordje uitleg.

De Vos: Als scheidsrechter is je fluitje het allerbelangrijkst. Alles gebeurt met het fluitsignaal, het is een aandachtstrekker voor iedereen. Als ik fluit betekent dit dat ik iets wil zeggen of doen. Indien dit niet gebeurt, spelen de voetballers door en ontstaat er chaos.

Scheidsrechter voor een bak bier

Waarom ben je scheidsrechter geworden?

De Vos: Ik voetbalde vroeger zelf en had toen een enorm grote mond. Ik kon enorm zagen tegen de scheidsrechter en vloog zo af en toe van het veld. Op een gegeven moment was mijn trainer zodanig boos op me dat hij me uitdaagde om zelf eens te arbitreren. We wedden voor een bak bier dat ik de cursus ging beginnen en dat heb ik dan gedaan. Ik ben ondertussen ieder jaar gepromoveerd en fluit soms al in eerste provinciale.

Hoeveel fluitjes heb je?

FOX 40

De Vos: Ik heb er momenteel vier, twee gele en twee zwarte. Het zijn FOX 40’s, één van de beste merken op de markt waarmee ook de Europese top fluit. Vroeger floot ik met een fluitje waarin een balletje zit, maar deze hebben enkele nadelen. Als je naar het voetbal op je televisie kijkt, kan je het fluitsignaal van de arbiter horen. Fluitjes met een balletje raken nooit zo hoog en scherp en het balletje blokkeert soms waardoor het fluitsignaal overslaat. De FOX wordt soms ook gebruikt voor het trainen van honden. In Lauwe heb je een veld met daarnaast een hondenschool. Als ik dan fluit weten die honden niet meer waar hun kop staat. Ze beginnen enorm hard te blaffen en luisteren niet meer naar hun baasje.

Stijlgebonden

Wat is het verschil tussen uw gele en zwarte fluitjes?

De Vos: Buiten de kleur is er geen verschil. Ik denk dat ze beide van plastic zijn, alleszins geen brol, ze gaan niet rap kapot. Ik fluit het meest met de zwarte aangezien mijn uitrusting ook meestal zwart is. Het is toch een beetje stijlgebonden. Een collega bezit van elk kleur een fluitje. Hij kiest telkens de hoofdkleuren van de twee teams die tegen elkaar spelen. Er bestaan in het FOX-gamma ook verschillende groottes, al maakt dat volgens mij niet zoveel uit. Sommige mensen hebben liever een grotere fluit in hun mond, hoe dubbelzinnig dat ook lijkt. (lacht).

Zijn er verschillende tonen voor verschillende fouten?

De Vos: Natuurlijk! Bij een zware fout ga ik zeer hard blazen. Een vrije schop die je laat nemen, is dan weer een kort en zacht fluitsignaal. Mijn vriendin zegt dat ze aan mijn fluitsignaal kan horen of ik een kaart ga geven. Het fluitsignaal beeldt een gevoel uit. Hoe harder ik blaas, hoe meer ik vind dat een speler in de fout is gegaan. De fluit straalt je gezag uit. Als je voortdurend zacht fluit denken de spelers dat je geen zin hebt en dat ze met je kunnen sollen. Daarvoor is het eerste fluitsignaal van cruciaal belang, het moet extreem hard zijn. Ik geef dat ook mee aan enkele beginnende scheidsrechters die ik begeleid. Ik laat hen oefenen op verschillende tonen aan de Leie, zodat ze niet meer bang zijn om hard te fluiten.

 

De Vos in actie

Fluitklaar tussen de vingers

Hoe maak je dat je fluitje tijdens een wedstrijd niet valt?

De Vos: Soms valt het fluitje wel eens, maar dat is niet zo erg. Ik heb altijd één fluitje in mijn hand en het andere, dat eraan vast hangt, fluitklaar tussen mijn vingers. Soms hou ik het fluitje ook in mijn mond. Je ziet dat ook aan de tandafdrukken in mijn fluitjes. Een duel kan enorm snel ontaarden in een vechtpartij en daarom is reactiesnelheid enorm belangrijk.

Ben je nooit bang voor schade aan je oren ten gevolge van het fluitsignaal?

De Vos: In het begin voelde ik dat wel, maar nu heb ik er geen last meer van. Misschien zijn mijn zenuwen daar toch al kapot? Ik heb er wel over gelezen en blijkbaar is het schadelijker voor de mensen rondom mij dan voor mezelf. Als ik luid fluit dan zie je vaak spelers naar hun oren grijpen en een grimas trekken.

Hoe denk je dat je toekomst als scheidsrechter eruit zal zien?

De Vos: Ik ben dit jaar beginnen werken als advocaat. De combinatie met het arbitreren is niet makkelijk. Promoveren naar nationale is niet haalbaar aangezien ik moet werken tot zeven uur en er op dat niveau verplichte trainingen zijn. Ik hoop dat ik toch nog een tijdje in provinciale kan blijven fluiten.