Voetbalscheidsrechters liggen sinds jaar en dag onder vuur. Ook de laatste maanden laten trainers en spelers het niet na om kritiek te geven op de arbitrage: de scheids fluit te vroeg, te laat of soms helemaal niet. Kortom, de feeling met het fluitje zou ontbreken. Maar hoe staan arbiters eigenlijk tegenover hun meest essentiële instrument? Jonge wolf Marijn De Vos (23) fluit zelf al acht jaar en geeft graag een woordje uitleg.

De Vos: Als scheidsrechter is je fluitje het allerbelangrijkst. Alles gebeurt met het fluitsignaal, het is een aandachtstrekker voor iedereen. Als ik fluit betekent dit dat ik iets wil zeggen of doen. Indien dit niet gebeurt, spelen de voetballers door en ontstaat er chaos.

Scheidsrechter voor een bak bier

Waarom ben je scheidsrechter geworden?

De Vos: Ik voetbalde vroeger zelf en had toen een enorm grote mond. Ik kon enorm zagen tegen de scheidsrechter en vloog zo af en toe van het veld. Op een gegeven moment was mijn trainer zodanig boos op me dat hij me uitdaagde om zelf eens te arbitreren. We wedden voor een bak bier dat ik de cursus ging beginnen en dat heb ik dan gedaan. Ik ben ondertussen ieder jaar gepromoveerd en fluit soms al in eerste provinciale.

Hoeveel fluitjes heb je?

FOX 40

De Vos: Ik heb er momenteel vier, twee gele en twee zwarte. Het zijn FOX 40’s, één van de beste merken op de markt waarmee ook de Europese top fluit. Vroeger floot ik met een fluitje waarin een balletje zit, maar deze hebben enkele nadelen. Als je naar het voetbal op je televisie kijkt, kan je het fluitsignaal van de arbiter horen. Fluitjes met een balletje raken nooit zo hoog en scherp en het balletje blokkeert soms waardoor het fluitsignaal overslaat. De FOX wordt soms ook gebruikt voor het trainen van honden. In Lauwe heb je een veld met daarnaast een hondenschool. Als ik dan fluit weten die honden niet meer waar hun kop staat. Ze beginnen enorm hard te blaffen en luisteren niet meer naar hun baasje.

Stijlgebonden

Wat is het verschil tussen uw gele en zwarte fluitjes?

De Vos: Buiten de kleur is er geen verschil. Ik denk dat ze beide van plastic zijn, alleszins geen brol, ze gaan niet rap kapot. Ik fluit het meest met de zwarte aangezien mijn uitrusting ook meestal zwart is. Het is toch een beetje stijlgebonden. Een collega bezit van elk kleur een fluitje. Hij kiest telkens de hoofdkleuren van de twee teams die tegen elkaar spelen. Er bestaan in het FOX-gamma ook verschillende groottes, al maakt dat volgens mij niet zoveel uit. Sommige mensen hebben liever een grotere fluit in hun mond, hoe dubbelzinnig dat ook lijkt. (lacht).

Zijn er verschillende tonen voor verschillende fouten?

De Vos: Natuurlijk! Bij een zware fout ga ik zeer hard blazen. Een vrije schop die je laat nemen, is dan weer een kort en zacht fluitsignaal. Mijn vriendin zegt dat ze aan mijn fluitsignaal kan horen of ik een kaart ga geven. Het fluitsignaal beeldt een gevoel uit. Hoe harder ik blaas, hoe meer ik vind dat een speler in de fout is gegaan. De fluit straalt je gezag uit. Als je voortdurend zacht fluit denken de spelers dat je geen zin hebt en dat ze met je kunnen sollen. Daarvoor is het eerste fluitsignaal van cruciaal belang, het moet extreem hard zijn. Ik geef dat ook mee aan enkele beginnende scheidsrechters die ik begeleid. Ik laat hen oefenen op verschillende tonen aan de Leie, zodat ze niet meer bang zijn om hard te fluiten.

De Vos in actie

Fluitklaar tussen de vingers

Hoe maak je dat je fluitje tijdens een wedstrijd niet valt?

De Vos: Soms valt het fluitje wel eens, maar dat is niet zo erg. Ik heb altijd één fluitje in mijn hand en het andere, dat eraan vast hangt, fluitklaar tussen mijn vingers. Soms hou ik het fluitje ook in mijn mond. Je ziet dat ook aan de tandafdrukken in mijn fluitjes. Een duel kan enorm snel ontaarden in een vechtpartij en daarom is reactiesnelheid enorm belangrijk.

Ben je nooit bang voor schade aan je oren ten gevolge van het fluitsignaal?

De Vos: In het begin voelde ik dat wel, maar nu heb ik er geen last meer van. Misschien zijn mijn zenuwen daar toch al kapot? Ik heb er wel over gelezen en blijkbaar is het schadelijker voor de mensen rondom mij dan voor mezelf. Als ik luid fluit dan zie je vaak spelers naar hun oren grijpen en een grimas trekken.

Hoe denk je dat je toekomst als scheidsrechter eruit zal zien?

De Vos: Ik ben dit jaar beginnen werken als advocaat. De combinatie met het arbitreren is niet makkelijk. Promoveren naar nationale is niet haalbaar aangezien ik moet werken tot zeven uur en er op dat niveau verplichte trainingen zijn. Ik hoop dat ik toch nog een tijdje in provinciale kan blijven fluiten.

Brussel – Zaterdag reisden zo’n drieduizend Catalaanse betogers naar Brussel af om te demonstreren voor een autonoom Catalonië binnen de Europese Unie. Verschillende Catalaanse verenigingen organiseerden deze actie na een oproep via blogs en facebook. Door in onze hoofdstad te betogen proberen ze Europa duidelijk te maken niet langer bij Spanje te willen horen. Er liepen ook enkele tientallen Flaminganten en een verdwaalde Bask mee.

De Brusselse straten zagen er zaterdagmiddag volledig geel, rood en blauw uit. Dit zijn de kleuren van de Estelada of de Catalaanse Vrijheidsvlag. Een deel van de Catalanen wil namelijk onafhankelijk worden van Spanje. Independencia, Catalaans voor onafhankelijkheid, was dan ook de meest gehoorde slogan. Ze hebben een eigen taal en cultuur, een eigen overheid en ook economische motieven spelen een rol aangezien Catalonië veel bijbrengt aan de Spaanse economie.

Historisch recht op eigen staat binnen Europa

Catalonië, waaronder ook de Balearen en de regio rond Valencia wordt gerekend, was lang een zelfstandig land. In 1714 dwong de Spaanse koning Filips V het land na afloop van de verloren Spaanse Successieoorlog tot overgave en bracht hij het onder militair gezag. De Catalaanse taal werd verboden en verschillende Catalanen werden tot en met het regime van Franco vervolgd. Catalonië is momenteel nog steeds onderverdeeld in verscheidene regio’s binnen Spanje. De roep naar een autonome staat is sterk op deze historische gronden gebaseerd.

Met de betoging in Brussel proberen de initiatiefnemers, aangevoerd door professor Enric Canela, Europa in hun onafhankelijkheidsstreven te betrekken. De Catalanen willen internationaal erkend, en de volgende staat binnen de Europese Unie worden. Verschillende borden en doeken waarin de vergelijking naar onder andere Kosovo en Montenegro worden gelegd, maken dit duidelijk. Bedoeling is om uiteindelijk een referendum op te starten. Voorlopig is dit in Spanje nog een groot taboe.

“Spain is pain”

De sfeer in de hoofdstad verloopt heel gemoedelijk, kleurrijk en feestelijk. Enkel journalisten of nieuwsgierigen hebben geen Catalaanse vlag of een barretina, de traditionele muts, bij zich. Opvallend is dat de demonstranten van alle leeftijden en lagen uit de bevolking komen. Maar verenigd voor hun gezamenlijk doel schreeuwt iedereen de kreten luidkeels mee: “Al wie niet springt is een Spanjaard”, “Madrid, blijf van onze belastingen” en “Spain is pain”. Verschillende mensen komen trots hun speciale Catalaanse identiteitskaart tonen, waarbij ze vertellen dat ze geen Spanjaarden zijn, maar wel Catalanen. En of we dat zeker zouden opschrijven.

Één van de aanwezigen, Ramon López, wijst ons op sommige omgekeerde foto’s van politici. “Al sinds de Spaanse bezetting zetten de Catalanen als wijze van protest de portretten van hun tegenstanders ondersteboven. Deze Catalaanse politici zetelen in het Europese parlement en zouden onze belangen moeten verdedigen maar dat doen ze allesbehalve. Ze zijn pionnen van de Spaanse overheid en we hebben ze nooit verkozen. We willen hen maar al te graag vervangen.”

Even verhitten de gemoederen als we onderweg een Spaanse vlag uit het raam van een appartement zien hangen. Sommige demonstranten stoppen voor het raam en beginnen te roepen. Als de eigenaar op zijn balkon komt is er eerst wat ludiek protest maar sommigen raken ook gepikeerd. Een middenvinger en een wegwerpgebaar zijn nooit ver weg. Uiteindelijk haalt de bewoner van het appartement onder luid applaus zijn vlag weg en de optocht kan verder.

“Veel flaminganten is plezant”

Opvallend is de solidariteit vanuit andere volksnationalistische groeperingen. Er loopt een Bask en een Corsicaan rond, er is een delegatie uit Venetië, er zijn opvallend veel flaminganten, en er lopen ook mensen met een Waalse vlag rond. Allen willen slechts één ding: zich losscheuren van het moederland en een eigen staat oprichten. Onderweg hebben we een gesprek met Lieven De Rouck, de Nationaal Secretaris van Jong N-VA. “Wij dragen het Catalaanse vrijheidsstreven een warm hart toe. We hebben dezelfde eisen al ken ik de specifieke problemen van Catalonië niet. Die gaan ook voor een groot deel over onaanvaardbare financiële transfers. Ik denk dat een Catalaanse staat zeker geen utopie is. Ik zie het daar zelfs rapper gebeuren dan hier in Vlaanderen. Dat is spijtig voor ons maar ik gun het hen van harte. Vlaanderen volgt wel. Het is in ieder geval heel plezant dat hier veel flaminganten rondlopen om hun steun te betuigen.”

Na afloop van de manifestatie spreken de organisatoren en de aanwezige politici de menigte nog toe. Ze worden door het publiek ontvangen als hun helden en het gejuich komt van alle kanten. Voor ze terug op hun bussen stappen, kopen de manifestanten nog wat Catalaanse accessoires, tekenen ettelijke petities en eten ze nog van hun typisch Catalaanse specialiteit, de churros.

De spelersbus was op het moment van de aanval onderweg naar het Gadaffi stadion. Daar moest de nationale ploeg van Sri Lanka een oefenwedstrijd spelen tegen Pakistan. Toen ze langs een rotonde passeerden, kwamen ze in een hinderlaag terecht. Minstens een dozijn mannen bekogelden de delegatie met granaten, raketten, automatische geweren en ander zwaar geschut. Tussen deze terroristen en de agenten die de bus begeleidden, ontstond er een vuurgevecht dat een kwartier aanhield. Zes agenten en de chauffeur van een begeleidend busje stierven in de kogelregen. Het Sri Lankaanse cricketteam kwam er beter vanaf en ontsnapte dankzij het koelbloedig optreden van hun chauffeur. Zeven spelers en hun Britse assistent-coach raakten lichtgewond en verkeerden nooit in levensgevaar. Zij vlogen intussen terug naar Sri Lanka.

Klap voor Pakistaanse sportwereld

Sri Lanka was één van de enigste landen die het nog aandurfde om in Pakistan aan sportmanifestaties deel te nemen. Ze vervingen het Indische cricketteam dat zich na de aanslagen in Mumbai op 26 november 2008 terugtrok. Het Australische team mijdt het land al sinds 1998 en ook Nieuw-Zeeland bezoekt het land niet meer sinds de zelfmoordaanslag in 2002 op hun hotel in Karachi. Het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat het wereldkampioenschap van 2011 alsnog zal plaatsvinden in Pakistan. Welk team wil na deze gebeurtenissen ooit nog dit land bezoeken? Voor de gewone Pakistaan is dit geen goed nieuws. Cricket is volksport nummer één en voor miljoenen mensen doorbreekt deze sport de dagelijkse sleur en armoede. Zij dreigen nu hun laatste afleiding te verliezen.

Aanslag door moslimextremisten?

Het is momenteel nog niet duidelijk wie er achter de aanslagen zit. Geen enkele organisatie eist de verantwoordelijkheid op. De daders slaagden er bovendien in om uit de handen van de politie te blijven. Sommigen wijzen naar de Tamil tijgers, de separatistische beweging die actief is in Sri Lanka. Waarschijnlijker is dat één van de vele islamitisch extremistische groeperingen in Pakistan verantwoordelijk is. Zo is de gelijkenis tussen de aanslagen in Mumbai groot. De strak georganiseerde werkwijze, de goede training, en de gesofisticeerde wapens doen vermoeden dat de schutters tot dezelfde organisatie behoren. Sinds het land de ‘war on terror’ steunt, is er een beduidende vermeerdering van het aantal aanslagen door moslimextremisten met linken naar Al-Qaeda en de Taliban. Sinds 2007 vonden er al zo’n dertig aanslagen plaats op Pakistaans grondgebied met meer dan duizend slachtoffers. “Welke groepering precies achter deze aanslag zit valt moeilijk te achterhalen, zelfs niet indien iemand deze aanval opeist”, stelt Azië kenner professor Ruddy Doom. “Haast niemand heeft een duidelijk zicht op welke bewegingen er nu allemaal actief zijn in Pakistan en al helemaal niet of en hoe ze aan elkaar gelinkt zijn. Vele kennen een kort bestaan, andere splitsen of fusioneren, nog andere zijn mantelorganisaties van de Pakistaanse inlichtingendienst.”

Politieke crisis

De Pakistaanse veiligheidsdiensten worden ondertussen overladen met kritiek. De Britse krant The Guardian onthulde dat de Pakistaanse politie reeds op 22 januari wist dat het Sri Lankaanse cricketteam een doelwit was. Vooral de oppositie schiet nu met scherp op de regering en de politieke crisis in het land lijkt alleen maar te verergeren. De extremisten winnen hierdoor enkel terrein. Ze hebben er alle baat bij dat in het land een volledige rechteloosheid ontstaat. Doom ziet ook nog een ander motief. “De terroristen willen in ieder geval visibiliteit. Gezien de populariteit van cricket is het alsof je hier de Rode Duivels zou opblazen. Uiteindelijk leven deze extremisten van de journalisten en media-aandacht” President Zardari en zijn regering kunnen momenteel geen vuist maken tegen het terrorisme. Pakistan is een land dat in steeds grotere chaos vervalt, en dan is het vooral hopen dat die chaos zich niet uitbreidt naar de rest van de regio.

Bron:

• deredactie.be
• De Standaard
• NRC Handelsblad
• BBC
• Al Jazeera
• Al Jazeera Tijdslijn

Dat het vredesbestand van 19 juni dit jaar tussen Israël en de Palestijnse partij Hamas, die het bewind voert in de Gazastrook, nooit echt stabiel was, bleek al sinds de start. Hamas zou volgens dit bestand geen raketten meer afvuren op Israëlische doelwitten en de blokkade van Gaza zou door Israël versoepeld worden. Sinds november begonnen de raketaanvallen echter opnieuw. De islamitische partij Hamas vond dat Israël het bestand toch niet naleefde aangezien er in de economische blokkade van de Gazastrook volhard werd.

Israël kon naar eigen zeggen niets anders dan kordaat reageren en voerde enkele luchtraids uit waarmee ze Hamasdoelwitten probeerde uit te schakelen. De schuld voor de burgerslachtoffers leggen de Israëlische autoriteiten bij Hamas aangezien ze de belangrijke overheidsgebouwen in drukbewoonde gebieden bouwden. Bedoeling is niet enkel de rakettenregen te stoppen, Israël lijkt steeds meer op weg om de Hamasregering omver te werpen. Een grondoffensief kan elk moment aanvatten. De Israëlische minister van defensie Ehud Barak heeft het over een “oorlog zonder genade”.

Beelden van de aanvallen op Gaza waarin ook duidelijk burgerslachtoffers en bloedende kinderen te zien zijn, kunnen enkel en alleen maar propaganda zijn voor de zaak die Hamas nastreeft; de totale vernietiging van de staat Israël. De aanval op de Gaza-strook komt hun populariteit zeker niet slecht uit aangezien de meeste Palestijnen enkel maar zullen radicaliseren. De sympathie voor het fundamentalistische Hamas, die reeds groot is dankzij hun inzet en hulpverlening voor de bevolking, en de haat ten opzichte van de Israëli’s zal enkel toenemen. Hamas riep op tot een derde intifada en het lijkt zeer waarschijnlijk dat vele Palestijnen hier ook gehoor aan zullen geven. Een nieuwe generatie martelaren wordt door de bloedige raid op Gaza gevormd.

Israël heeft zich niet enkel verzekerd van een toenemende haat van de Palestijnen, ook in de rest van de islamitische wereld wordt geschokt gereageerd. De Iraanse geestelijke leider ayatollah Khamenei, die bekend staat om zijn oorlogszuchtige taal tegenover Israël, riep de moslimlanden op om Israël te straffen voor “zijn misdaden in Gaza”. Maar ook Turkije, een belangrijke partner van Israël in het Midden-Oosten, reageert geschokt. Turks premier Recep Tayyip Erdogan vindt dat de Israëlische aanvallen getuigen van een gebrek aan respect tegenover Turkije en zet alle bemiddeling tussen Israël en Syrië stil.

Vrede in het Midden-Oosten is weer een grote stap verder weg en dit is zeker niet goed voor de stabiliteit op wereldniveau. Zonder een humane en vooral diplomatieke oplossing zal er steeds een brandhaard blijven bestaan voor andere conflicten in de regio. Politicoloog Samuel Huntington stierf dan wel deze week, de clash of civilizations is levendiger dan ooit!

Bron:

• Deredactie.be (1), (2) & (3)
• nrc.next
• The Telegraph

Radio Free Europe/Radio Liberty werd in 1950 opgericht door de National Commitee for a Free Europe, een onderdeel van de CIA. Ze vestigde vele radiostations in Oost-Europa waar ze de ideologische propagandastrijd met de Sovjet-Unie aanging. Na de val van de Sovjet-Unie bleef RFE actief in Oost-Europe en Centraal-Azië waar ze pretendeert de democratische waarden uit te dragen en onafhankelijke, kritische informatie te brengen.

Volgens RFE werden de radio en televisie programma’s van Azattyk door bijna de helft van de Kirgiziërs beluisterd en bekeken. De zender zond zo’n 3 uur per dag radioprogramma’s en 2 wekelijkse televisiejournaals uit. Jeffrey Hirschberg, lid van de raad van bestuur, vindt “deze censuurvoorwaarden onacceptabel. De missie van het verstrekken van objectief nieuws en informatie mag niet in het gedrang komen.” De zender gaat daarom voor het eerst sinds de val van de Sovjet-Unie terug op korte golf uitzenden.

In Centraal-Azië wordt Kirgizië vaak als één van de meest liberale landen beschouwd. President Koermanbek Bakijev kwam in 2005 aan de macht na de tulpenrevolutie die gekant was tegen president Askar Akayev. Deze werd beschuldigd van een groeiend autoritarisme.
Nu lijkt Bakijev in hetzelfde bedje ziek en worden de bekomen vrijheden beetje bij beetje terug ingeperkt. In een rapport van Freedomhouse, een instelling die de persvrijheid in de wereld onder de loep neemt, scoort Kirgizië enorm slecht. Het land krijgt het label ‘niet vrij’ mee.

Na de val van Bakijev was er een verbetering merkbaar maar  deze is ondertussen terug geschroefd en de persvrijheid verslechterd opnieuw. Censuur van overheidskant en aanvallen op journalisten gebeurden in 2007 steeds regelmatiger en juridische bescherming voor journalisten is sterk verminderd. Triest hoogtepunt was de moord op de Oezbeekse journalist Alisher Saipov in oktober 2007. Hij berichtte iets te kritisch over zijn president. De autoriteiten deden weinig moeite om de zaak te onderzoeken. Niet enkel journalisten krijgen het hard te verduren, ook de oppositie moet er aan geloven. In november werden 32 betogers veroordeeld wegens poging tot het omverwerpen van de regering, het verstoren van de openbare orde en vandalisme. Ze kregen gevangenisstraffen van negen tot twintig jaar. Freedomhouse spreekt zijn bezorgdheid uit. “Het einde van het Akayev-regime deed hoop krijgen dat Kirgizië een uitzondering in de regio kon worden maar de gebeurtenissen in 2007 doen deze hoop bevriezen.”

Bron:

• De Standaard
• Elsevier
• Radio Free Europe/Radio Liberty
• Rapport Freedomhouse
• Wikipedia: Radio Free Europe
  

In oktober zorgde het Canvasprogramma Plat Préféré reeds voor opschudding in de opiniestukken van diverse kranten. Voor- en tegenstanders vroegen zich af of iets als het koken van Hitlers lievelingsgericht zou leiden tot het nihiliseren van diens misdaden. Lukas Vander Taelen vond het in een opiniestuk in De Morgen niet kunnen “dat de openbare omroep een programma uitzendt met ook maar een schijn van dubbelzinnigheid over de figuur van Adolf Hitler. Propagandameester Goebbels hield van het soort beelden dat Hitler banaal en sympathiek maakten: de mens achter de Führer, met Eva, met zijn hond, kinderen over het hoofdje aaiend.” Luc Vander Kelen heeft het in Het Laatste Nieuws over “zonder meer onaanvaardbaar om de sinistere figuur Hitler te banaliseren in een amusementsformule om de kijkers aangenaam bezig te houden met een in wezen saai onderwerp, een man die staat te koken aan een fornuis.”

De heren kregen wat ze wilden en de aflevering werd nooit uitgezonden. Op zijn minst kunnen er hier vragen gesteld worden bij het gebrek aan vrijheid van meningsuiting. Nu is deze meningsvrijheid terecht niet absoluut, een mening hoeft niemand schade te berokkenen. Wat Hitler en zijn makkers op hun kerfstok hebben valt nooit goed te praten en ik weet wel zeker dat het programma ook niet die bedoeling had. Canvas heeft een jarenlange traditie van documentaires over Hitler en de Tweede Wereldoorlog waar steeds voldoende achtergrond werd gegeven. De modale Canvaskijker heeft dus voldoende kennis over zijn praktijken, ook al omdat hij vroeger dezelfde geschiedenislessen als u en ik kreeg. Of het een weldoordachte keuze was om nu juist Hitlers gerecht klaar te maken valt te betwijfelen maar dit soort programma’s verbieden is een brug te ver. Yves Desmet merkt in een opiniestuk in zijn De Morgen terecht op dat Hitler ondanks al zijn gruweldaden ook een mens was. “Geen goed mens, maar een mens.” Blijkbaar is dit gegeven dan ook één van de grootste taboes in onze samenleving. “Liever geloven we dat een ontmenselijkte gek, een waanzinnige er op één of andere magische manier in geslaagd is een heel volk op sleeptouw te nemen, tegen hun wil en hun kennis in. Het besef dat de grootste gruwel kan voortkomen uit iemand die ook graag forel met botersaus at, draagt bij tot het begrijpen van de geschiedenis, leert ons dat niets ooit verworven is, dat we waakzaam moeten blijven.”

Canvas besloot te recidiveren en voor het reisprogramma Weg met de Soete publiceerde het een controversiële advertentie waarin een chippendale gelijkend op Adolf Hitler de nazigroet brengt. De slogan onder de tekening luidt: “Test het zelf, dit is het eerste beeld dat je tegenkomt als je op Google “Duitser” intikt. Ontdek het echte Europa en niet de clichés.” Het CCOJB, de koepel van Franstalige Joodse organisaties, stapte naar het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en vindt dat “de VRT een ongeneeslijke voorkeur voor een mengeling van misselijkmakende smaken heeft”.

Naar aanleiding van deze advertentie heeft senator Anne Delvaux (CdH) een wetsvoorstel ingediend tegen het dragen van nazi-uniformen. Ze wil ook verwijzingen naar schuldigen aan genociden, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden verbieden. Mensen die nazitekenen dragen voor propaganda- of reclamedoeleinden riskeren een gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar en een boete.

Hiermee gaat Delvaux mijn inziens wel zeer kort door de bocht. Natuurlijk moet er voorkomen worden dat partijen met een extreme ideologie ooit nog de macht kunnen grijpen in onze samenleving en natuurlijk kan propaganda die Hitler en het nazisme aanbidt niet door de beugel. Maar deze zaken worden in deze advertentie juist vermeden. De lezer wordt er letterlijk op gewezen om verder te kijken dan de clichés, om na te denken. Anne Stroobants, woordvoerster van Canvas wijst op het feit dat “Het beeld van de Duitser zou verschijnen in Flair, Ché, Humo, Knack en P-magazine, magazines waarvan het lezerspubliek een dubbele bodem kan ontdekken.” Helaas zijn er mensen die zich enorm rap aangevallen voelen en die door een emotionele reactie die dubbele bodem missen. Onnodig kwetsen hoeft nooit maar soms is het slechts de waarheid die kwetst. Als je bij elke advertentie die je maakt, bij elk artikel dat je post, bij elk programma dat je opneemt moet rekening houden met eventuele gevoeligheden bij die waarheid dan is de vrijheid van meningsuiting zeer ver weg.
In bepaalde gevallen zijn nazi-uniformen en symbolen dus wel degelijk relevant, zolang duidelijk gemaakt wordt dat dit niet ter promotie is van het fascisme. Verwijzingen naar schuldigen aan genocides, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden verbieden zou dan weer echt een ramp zijn. Hoe kan je deze problemen nog kaderen als je ze niet eens mag vernoemen? Erover zwijgen zou de kans dat zoiets opnieuw gebeurt alleen maar vergroten. “Wir haben es nicht gewusst?”

Canvas gebruikte Hitler om programma’s te promoten. Daarbij vroeg het om verder te kijken dan de clichés en bekeek het Hitler als een man van vlees en bloed. Voor de tegenstanders van deze programma’s misschien toch nog een kleine troost, Hitler was maar half mans. Er is een getuigenis van een soldaat-verpleger uit de Eerste Wereldoorlog boven water gekomen. Hierin beweert hij dat hij gezien had hoe Hitler een teelbal werd afgeschoten en dat hij hem daarna verzorgd heeft. Het Engelse oorlogsliedje Hitler has only got one ball werd lang afgedaan als propaganda maar wetenschappers achten dit gegeven nu zeer waarschijnlijk. Verzacht het feit dat een man met slechts één bal zulke enorme gruweldaden gedaan heeft dan toch de pijn?

Bron:

• Deredactie.be
• HLN.be
• Het Nieuwsblad
• Opiniestuk Lukas Vander Taelen
• Opiniestuk Luc Van der Kelen
• Opiniestuk Yves Desmet
• Wikipedia: Hitler has only got one ball

26 november 2008 zal altijd geassocieerd worden met de bloedige aanslagen in de Indiase stad Mumbai. Deze aanslagen worden nu al de 9/11 van India genoemd, iets wat de terroristen ook wilden bereiken. Een tiental zwaar gewapende mannen waren via zee Mumbai binnengekomen waarna ze een golf van vernieling aanrichtten. Bommen ontploften en de terroristen schoten willekeurig mensen neer in hotels en restaurants die populair zijn bij buitenlanders. Daarna bezetten ze enkele hotels en gijzelden ze verschillende toeristen. Het duurde nog enkele dagen en nachten voordat de Indiase veiligheidstroepen de situatie helemaal meester waren.

Reeds na enkele minuten was de raid live op televisie te volgen. Schokkende beelden gingen de wereld rond en het conflict kon op een ruime media-aandacht in binnen- en buitenland rekenen. Van verschillende kanten komt daar scherpe kritiek op.
Het Indiase Ministerie van Informatie en Media vindt dat de intensieve live verslaggeving de terroristen heeft geholpen. Door de aanslagen via televisie te volgen kwamen ze belangrijke tactische informatie over de ordetroepen te weten. De politie meent dat de televisiezenders op die manier de veiligheid van de gijzelaars en de veiligheidsdiensten in gevaar bracht. Ze eisten dan ook een onmiddellijke stopzetting van de uitzendingen. Aan deze eis werd niet volledig gehoor gegeven.

Langs de andere kant krijgen de traditionele media kritiek omdat ze niet snel genoeg het nieuws brachten. Ontelbare burgerjournalisten, waarvan sommigen in de betrokken hotels zaten, waren veel sneller met het geven van feiten en analyses op hun blogs. Ondanks de snelheid bleek het nieuws niet altijd even accuraat. Check en dubbel check werden duidelijk niet erg hoog in het vaandel gedragen en veel onjuiste informatie werd verspreid. Ook de bloggers werd een persstop opgelegd maar zij trokken zich daar helemaal niets van aan. Over een journalistieke deontologie beschikken zij immers niet.

Ondertussen is ook de Pakistaanse media furieus over de Indiase berichtgeving. Allerlei experts kwamen op de Indiase televisie en in de Indiase kranten, vaak op een heel tendentieuze manier, uitleg geven over de aanslagen. Vragen werden gesteld en waar mogelijk werden ook al antwoorden gegeven. Vooral de identiteit van de daders zorgde voor grote speculaties. Niemand geloofde in het werk van amateurs aangezien deze aanslagen daarvoor te goed waren voorbereid. Indiaas premier Singh zei dat de terroristen uit het buitenland kwamen, één van zijn generaals wees naar Pakistan. De verboden Pakistaanse organisatie Lashkar-e-Taiba is de grote verdachte en ook linken met de Pakistaanse geheime dienst worden niet uitgesloten. De enige dader die de aanslagen overleefde vertelde de politie dat zijn terreurgroep een opleiding kreeg van zes maanden in Pakistan. Deze opleiding werd door Lashkar-e-Taiba geleid.
Associated Press of Pakistan, het grootste nieuwsagentschap van het land, beschuldigt de Indiase media van propaganda en waarschuwt voor escalatie in de regio. “Pakistan is niet betrokken bij de aanslagen. De valse Indiase propaganda is schadelijk voor het Pakistaanse imago en misleidt het Indiase volk” zei de Pakistaans minister van Kashmirse aangelegenheden Qamar-Uz-Zaman Kaira aan het persagentschap. Pakistan is bereid een gezamenlijk onderzoek te voeren met de Indiase overheid maar wil wel dat aan de mediaoorlog een einde komt.

De Indiase overheid kondigt voorlopig geen harde maatregelen aan tegen Pakistan en dat is waarschijnlijk ook de verstandigste optie, dit om geweld tussen radicale moslims en hindoes te voorkomen. De kernmachten India en Pakistan leven al jaren op gespannen voet met elkaar en daar speelt het territoriaal conflict rond de regio Kasjmir een grote rol in. De afgelopen jaren normaliseerden die betrekkingen zich beetje bij beetje. Het is niet onwaarschijnlijk dat de terroristen opnieuw onrust in de regio en een radicalisering van de Pakistaanse regering voor ogen hebben. Het blijft voor de regio echter van groot belang om ten allen tijde de diplomatie te bewaren en niet terug te grijpen naar harde taal of maatregelen. En daar spelen de media zeker ook een grote rol in.

Bron:

• De Morgen
• NOS Teletekst
• Het Parool
• Trouw
• Indian Express
• Associated Press of Pakistan
• BBC World
• Variety
• Wikipedia: Aanslagen in Bombay van 26 november 2008

]]> http://willemmesuere.wordpress.com/2008/12/02/mumbai-2611-terrorisme-en-media-een-perverse-love-story/feed/ 3 willemmesuere Terrorist http://willemmesuere.wordpress.com/2008/11/30/hekserij-in-belgie-%e2%80%9cwij-zijn-geen-therapeutisch-clubje%e2%80%9d/ http://willemmesuere.wordpress.com/2008/11/30/hekserij-in-belgie-%e2%80%9cwij-zijn-geen-therapeutisch-clubje%e2%80%9d/#comments Sun, 30 Nov 2008 22:42:51 +0000 willemmesuere http://willemmesuere.wordpress.com/?p=214 ]]> We ontmoeten Willy en Linda, beiden onderwijzer in een lagere school, bij hen thuis te Haasdonk. Willy blijkt een vlotte babbelaar. Zijn vriendin is aanvankelijk schuwer en vult aan waar ze dat nodig acht. Hun huis is in deze bosrijke omgeving het enige dat niet thuishoort in het rijtje van pocherige villa’s. Ook de inrichting van het huis laat weinig aan de verbeelding over. Er hangen indianentotems, pentagrammen en een bordje met het niet mis te verstane opschrift: “Today, I am a good witch”. Willy en Linda geloven niet alleen in hekserij, ofwel wicca, ze vervullen tevens de rol van hogepriester in de oudste coven (verband van een groep heksen) van België, Elfin.

Willy: Wij waren van bij de oprichting in 1994 lid van Elfin. Toen de oprichter een stapje terug zette hebben wij overgenomen. Ondertussen zijn wij niet meer de enige hogepriester en hogepriesteres, er zijn er acht en dit op een totaal van zesentwintig leden.

Linda: Eigenlijk zijn wij een heel experimentele coven.

Hoe uit zich dat dan?

Willy: Bij andere covens zijn er slechts één hogepriester en één hogepriesteres. Zij hebben meestal ook alles voor het zeggen. In Elfin heeft iedereen evenveel inspraak, zowel de beginnende als de meer gevorderde heksen.

Linda: Humor is bij ons ook zeer belangrijk.

Willy: Het grootste deel van onze werkzaamheden gebeurt zeer ernstig maar soms doen we ook wel gek. Als wij een fout maken tijdens een ritueel wordt daar eens goed mee gelachen. Bij andere covens kan daar zeer gewichtig over gedaan worden.

Loop je niet het risico dat anderen jullie beschouwen als een minder serieuze coven?

Linda: Wij trekken ons dat niet aan.

Willy: Wicca is een zeer rekbaar begrip. Interview twintig wicca’s en je zult twintig verschillende standpunten krijgen. Er is niet ergens een hiërarchie die zegt wat wicca is en wat niet. Ook Linda en ik denken over veel zaken heel verschillend. Ik sta bijvoorbeeld veel sceptischer tegenover sommige magische dingen. Het mooie is dat wij in de coven toch perfect kunnen samenwerken.

Kennen jullie geen dogma’s in de wicca?

Willy: Nee. Er zijn geen officiële standpunten. Je moet natuurlijk wel een paar dingen weten over de natuur en de rituelen. Daar worden dan lessen over gegeven door een meer ervaren wicca. Je mag doen wat je wilt zolang je niets of niemand schaadt. Je bent verantwoordelijk voor je eigen daden. Dit is eigenlijk de enige stelregel, ons enige dogma. Wij zijn zeer verdraagzaam, ook tegenover minderheden en andere religies.

Linda: We organiseren af en toe ontmoetingen met katholieken, boeddhisten en moslims.

Willy: Ik kan natuurlijk niet voor elke coven spreken. Er zijn binnen de wicca wel van die rechtse zakken die lid zijn van het Vlaams Belang. Elke wicca moet zijn verdraagzaamheid voor zichzelf uitmaken.

Waarin verschilt jullie religie van andere godsdiensten?

Willy: Wicca is een religie waarin de natuur centraal staat. Het is geen godencultus, al hebben we wel een god en een godin. Die staan symbool voor de polariteit in de natuur; geboren worden en sterven, dag en nacht, man en vrouw. Een ander belangrijk verschil is dat we geen zieltjes proberen te winnen. Elk lid moet doorheen een selectieprocedure. Deze is niet zo aantrekkelijk en daardoor haken er velen af.

Linda: Als wicca zijn we vooral bezig met dingen die ons interesseren. Wij nemen sommige dingen over van andere religies en daardoor evolueren we altijd.

Willy: Wicca is ook geen erkende religie behalve in Amerika. Je kan daar bijvoorbeeld als soldaat bijstand vragen van een wiccapriester.

Willen jullie dat wicca erkend wordt?

Willy: Elke wicca spreekt natuurlijk voor zichzelf maar ik heb daar geen behoefte toe. Heel concreet doen wij bijvoorbeeld handvastingen, mensen trouwen volgens de wicca-religie. Wij doen dat kosteloos. Mocht wicca erkend worden, zou dat wettelijk geregeld zijn. Anderen willen dan weer dat er wicca gegeven wordt op de lagere school. Dat vind ik nogal ver gaan.

Om even terug te komen op Elfin. Hoe vaak komt de coven samen en wat gebeurt er op die bijeenkomsten?

Willy: Wij vieren om de zes weken een sabbat. Dit zijn acht belangrijke jaarfeesten. Daartussen vallen dan de twaalf esbats, die worden gevierd bij volle maan. Soms komen daar nog inwijdingen van nieuwe leden bij.

Linda: Er is ook een internationale bijeenkomst met andere covens. Die heet de Pan European Wicca Convention. Tijdens al die bijeenkomsten doen we rituelen en spreken we spreuken uit.

Geloven jullie dat die spreuken uitkomen?

Linda: Die komen uit!

Willy: Iedereen heeft daar zijn mening over. In hoeverre gedraag je je naar iets wat je gewenst hebt. Wij wensen geen wereldvrede of een wereld zonder armoede maar wel persoonlijke dingen. Er is bijvoorbeeld een covenlid dat kanker heeft. Door energie op te wekken en te wensen dat hij beter wordt, weet die mens dat wij aan hem denken. Dat heeft al een positieve invloed.

Wie kan er allemaal lid worden van de coven?

Willy: Iedereen die zich aanmeldt en boven de achttien jaar is kan ingewijd worden. Wij peilen in een eerste gesprek wel naar de motieven en ernst. Je moet niet in de coven gaan om je problemen op te lossen want wij zijn geen therapeutisch clubje. De leerlingen krijgen maandelijks een les over verschillende wicca-onderwerpen. Na die les krijgen ze dan huiswerk mee. Zo moeten ze contact zoeken met een boom en er een takje van vragen of bepaalde dingen in vuur of water proberen te zien. Hun ervaringen worden daarna opgeschreven. Als ze zich na zes maanden klaar voelen, wijden we hen in tot neofiet. Op dat moment kun je de sabbats bijwonen. De opleiding blijft echter verder gaan. Je wordt pas in de coven opgenomen als die voltooid is en je de inwijding tot eerstegraads lid gekregen hebt. Dan ben je al vlug anderhalf jaar bezig.

Hoe gaat zo’n inwijding in zijn werk?

Willy: De nieuwe wicca wordt in aanraking gebracht met de vier natuurelementen. Die persoon wordt tijdens enkele rituelen opnieuw geboren. Zo moeten ze bijvoorbeeld naakt en geblinddoekt in een juten zak doorheen de benen van de andere leden, die ook naakt zijn, zien te geraken.

Willy & Linda

Dus jullie zijn vaak naakt tijdens rituelen? Blijft het daar ook bij?

Willy: Bij een aantal rituelen is naaktheid vereist. Een zekere erotische spanning is nooit ver weg wanneer er twintig naakte mensen in een kring staan maar er zijn geen seksuele handelingen. Naaktheid is, behalve bij de inwijding, niet verplicht. Wicca’s hebben weinig schroom omtrent naaktheid. De Engelse covens zijn dan weer zeer preuts. Er is daar eens iemand buiten gevlogen omdat hij tijdens een ritueel een erectie kreeg. Moest dat hier gebeuren zou dat niet erg zijn. Dat is een teken van voortplanting en wicca is een vruchtbaarheidsreligie. Maar ik heb het hier eigenlijk nog niet meegemaakt.

Linda (heeft pretoogjes): Ik vind dat jammer. Dat is nu juist een compliment.

Mogen buitenstaanders de rituelen bijwonen?

Willy: Nee. Je zou er weinig aan hebben als je niet weet waarover het gaat. We willen ook nieuwsgierigheid vermijden. Daarenboven zouden buitenstaanders de energie van een ritueel schaden.

Wat bedoel je daarmee?

Linda: Als wij rituelen doen komt er energie vrij. Tussen de leden van Elfin zit die zeer goed, we zijn een krachtige coven.

Willy: Je voelt die energie bijvoorbeeld door de warmte die er vrijkomt. Als we buiten een ritueel doen terwijl het erg koud is, komt er warmte vrij. Dat komt door de dingen die je oproept of buitensluit. Het werkt wel. Je kan dat ook merken aan de gemoedstoestand van de mensen na rituelen. Iedereen voelt zich opgewekt en blij en iemand die ervoor moe was heeft terug energie.

Hoe zijn jullie in wicca beginnen te geloven?

Linda: Ik was op dat moment nog kleuterjuf en vertelde vaak verhaaltjes over heksen. Ik wou er eigenlijk meer over weten, ook al werden deze heksen meestal negatief voorgesteld. Op een gegeven moment las ik een kleine annonce in de krant met als kop ‘Word heks!’. Deze kwam van een zekere Mireille Devos uit Gent die wiccalessen gaf. Dat vond ik een uitdaging en ik ben erop ingegaan. Ik betaalde veel geld voor de lessen en de inwijding. Op den duur vond ik dat mijn portefeuille altijd openstond terwijl hetgeen wat ze verkondigde ook in boeken terug te vinden was. We zijn dan afgesplitst met vijf man en zijn via Jan De Zutter, een auteur van heksenboeken die we tegenkwamen op de boekenbeurs, bij Elfin terecht gekomen.

Willy: Ik neem aan dat je een beetje winstmarge neemt maar wat Devos vroeg was overdreven. Trouwens, alles in wicca is gratis hé. Wij vragen nu wel vijfentwintig euro lidgeld maar als het geld niet opraakt, vragen we het jaar erop geen lidgeld. Het geld wordt gebruikt om zaken als kaarsen, wijn en kaas te kopen.

Welke rol speelt wicca in jullie leven?

Linda: Het is een levenswijze.

Willem: Het is geen hobby’tje hé. Wicca manifesteert zich in kleine dingen. Dat heeft vooral met respect voor de natuur te maken en ook omgang met andere mensen speelt een rol.

Houden jullie rekening met jullie ecologische voetafdruk?

Linda: Ja. Ik heb een massagepraktijk en heb de Kyoto-normen ondertekend bij de oprichting. We hebben ook een alternatieve energiebron voor onze elektriciteit en ik rij zeer bewust met de auto en ga nooit veel sneller dan honderd kilometer per uur rijden.

Willy: We hebben natuurlijk wel een mobil home en allebei een auto waardoor ons verbruik niet klein is, vrees ik. We proberen ons wel te abonneren op maatschappijen die groene stroom leveren. Helaas hebben we die voetafdruk niet altijd zelf in de hand. Dit is een huurhuis dus veel verbouwingen kunnen we niet doen.

Hoe staan jullie als wicca tegenover de traditionele geneeskunde?

Linda: Als heks ben ik gespecialiseerd in het maken van olietjes. Dit zijn etherische oliën die gewonnen zijn uit allerlei kruiden die helpen tegen verschillende kwaaltjes. Je kunt het zo gek niet verzinnen of er bestaat wel een oliepreparaat voor. Als ze niet blijken te helpen ga ik naar een dokter om te vragen wat ik mankeer. Vervolgens zoek ik opnieuw naar een oliemengsel dat het kan oplossen. Maar dat is mijn idee. Willy denkt daar anders over.

Willy: Ik ben erg traditioneel in de geneeskunde. Hoofdpijn of een verstopte neus krijg je bijvoorbeeld wel weg met die olietjes. Mocht ik morgen echter een hersentumor hebben ga ik naar de oncoloog, dan ga ik geen olie snuiven.

Linda: Ik zou zeker de alternatieven opzoeken. De klassieke geneeskunde is mijn laatste toevlucht.

Jullie werken als leerkracht. Proberen jullie de leerlingen soms iets bij te brengen over wicca?

Willy: Over Wicca zelf niet echt. Daar zijn die kinderen trouwens ook te klein voor. Onze religie opdringen zou ook niet echt wicca-achtig zijn. Ik breng ze wel respect bij voor alles wat leeft en wij vinden ook dat bijvoorbeeld een boom of stenen kunnen leven. Respect bijbrengen aan kinderen is altijd mooi meegenomen, maar dat is niet typisch wicca. Ook onze dertienjarige zoon Arend dwingen we niet om wicca te worden. Als hij pastoor wil worden dan mag hij dat.

Dus hij wordt niet opgevoed volgens de wicca?

Willy: Toen hij klein was hebben we een naamgevingfeest voor hem gegeven. Op dat moment beslisten we dat hij zelf zijn pad mocht kiezen. We laten hem hierbij volledig vrij. Hij gaat wel mee naar verschillende bijeenkomsten. Daar speelt hij met de andere kinderen. We hebben hem ook geen eerste communie laten doen maar een grote jongensfeest. Dat is dan weer puur wicca.

Is er veel belangstelling uit de buitenwereld voor jullie wicca-activiteiten?

Willy: De meeste mensen weten dat niet. Wicca is niet echt spectaculair. Het is een deel van ons leven maar zo spannend vinden wij dat niet. Ik stel mezelf de vraag of ik wel genoeg interessants te vertellen heb voor een interview.

Dat zullen de lezers moeten uitmaken. Bedankt om met ons te spreken.

Kirsten Mertes: In mijn laatste jaar journalistiek moest ik stage lopen. Ik schreef zowat alle media aan maar enkel bij P-Magazine reageerden ze positief. De bedoeling was dat ik daar twee maanden lang allerlei kleine opdrachten zou doen. Na twee weken belde de redactieverantwoordelijke mij op met de vraag om mij in te schrijven voor de preselecties van Miss Belgian Beauty. Ik moest eens kijken hoe die er aan toe gaan en wie er zoal aan meedoet. Tot mijn grote verrassing stootte ik door naar de halve finale en later zelfs naar de laatste twaalf. Uiteindelijk verzamelde ik voldoende materiaal voor mijn boek.

De Raad voor de Journalistiek heeft vorig jaar een richtlijn omtrent undercoverjournalistiek opgesteld. Heb je hier rekening mee gehouden?

Mertes: Ik moet toegeven dat ik deze richtlijn niet ken maar weet wel dat undercoverjournalistiek pas wenselijk is als de informatie op geen andere manier verkregen kan worden. Dit was volgens mij zeker het geval want Ignace Crombé nodigde de pers niet meer uit terwijl hij dat de voorgaande jaren zelfs voor non-events deed. De missen kregen dan weer het advies om niet met de pers te praten en tijdens evenementen werden we totaal van de buitenwereld afgesloten. In vorige edities kwamen er soms verhalen van kandidates in de pers over mistoestanden. Velen onder hen kregen het verwijt gefrustreerd te zijn en de vraag rees of deze verhalen wel strookten met de werkelijkheid. Door de zaak van binnenuit uit te pluizen is die objectiviteit veel meer gegarandeerd.

Een andere voorwaarde betreft de maatschappelijke relevantie van het onderzoek. Denk je dat je aan deze eis voldoet?

Mertes: Ik besef ook wel dat deze reportage geen wereldnieuws is. Anderzijds bestaat er in Vlaanderen altijd ruime aandacht voor dit soort verkiezingen. Volgens mij is het dus wel belangrijk dat ouders weten aan welk soort organisatie ze hun dochters een heel jaar lang toevertrouwen. Echt criminele feiten heb ik niet aangetoond maar de manier van werken kan toch op zijn minst crapuleus en immoreel genoemd worden. Mijn boek is eigenlijk ook een handleiding voor toekomstige kandidates.

Over de kandidates gesproken. Welk soort dames doet nog aan zo’n verkiezing mee en waarom?

Mertes: Toen ik aan deze reportage begon liep ik niet al te hoog op met dit soort verkiezingen. Ik keek redelijk neerbuigend naar de meisjes die aan deze vleeskeuringen meededen. Uiteindelijk heb ik mijn visie moeten aanpassen. Velen onder hen bleken sympathiek, intelligent en enorm ambitieus. Zo’n verkiezing is zeer marketinggericht en zorgt voor veel ervaring. Voor de meeste meisjes heb ik dan ook enorm veel respect gekregen. Ze komen veel sterker uit deze verkiezing want als je dit overleeft, overleef je zowat alles. Natuurlijk zijn er arrogante en niet bijster intelligente meisjes bij, maar die zijn in de minderheid.

Was je op voorhand niet te vooringenomen over de figuur Ignace Crombé?

Mertes: Missverkiezingen interesseerden me niet en ik had de hele heisa rond Crombé dus ook nooit gevolgd. Ik heb op voorhand ook weinig research gedaan juist om zo objectief mogelijk te blijven. Moest Crombé een fantastische mens blijken te zijn dan zou ik het ook gebracht hebben. Het bleek echter snel dat het om een wandelend ego ging die altijd in de belangstelling wil staan. Daarnaast is hij dan ook nog eens zeer manipulatief en via emotionele chantage doet hij zijn omgeving onterecht een schuldgevoel krijgen. Crombé is ook uiterst perfectionistisch. Daar is op zich weinig mis mee ware het niet dat hij eenzijdig perfectionistisch is. Zijn kandidates mochten nooit fouten maken terwijl hij zelf de commotie rond huiselijk geweld tussen hem en zijn vriendin Patricia banaliseerde. Sommige meisjes waren bij momenten echt depressief tijdens de verkiezing. Het was niet mijn bedoeling om zijn vuile was buiten te hangen, dat heeft hij namelijk zelf gedaan. Eigenlijk is zijn grootste probleem zijn overtuiging dat hij niemand kwaad doet, hij kan geen onderscheid maken tussen moreel en immoreel.

Ignace Crombé wordt in je boek inderdaad niet op een mooie manier afgebeeld. Vrees je geen rechtzaak?

Mertes: Ik ben er bijna zeker van dat hij gaat procederen maar wakker lig ik er niet van. In dit land bestaat er nog altijd zoiets als vrije meningsuiting. Ik heb in mijn boek voldoende ruimte gelaten voor de lezer om zelf een mening te vormen aan de hand van een zo objectief mogelijke getuigenis. Eigenlijk hoop ik dat hij eens in eigen boezem kijkt en wie weet verandert de man nog.

Het is bekend dat Ignace Crombé de laatste tijd zeer weigerachtig tegenover de Vlaamse media staat. Hoe ging hij met je studies journalistiek om?

Mertes: Hij vergeleek de Vlaamse pers steeds met riooljournalistiek en zei me dat ik toch twee keer moest nadenken of ik verder wou doen in deze sector. Ik antwoordde hem dat ik wel voor het evenwicht zou zorgen. Crombé ging er waarschijnlijk van uit dat hij met mij misschien eens iemand uit de pers aan zijn kant zou krijgen.

En stelden de juryleden zich nooit vragen?

Mertes: In het begin vroegen ze me er inderdaad naar. Ze zeiden dat ik na zo’n verkiezing misschien niet meer au sérieux zou genomen worden bij sommige kwaliteitsbladen. Toen ik liet verstaan dat ik gewoon iets in de media wou doen en dan ook nog eens een paar keer het woord wereldvrede liet vallen, was de jury voldaan. In de halve finale vroeg een jurylid plots of ik toch niet toevallig undercover was. Ik maakte me er met een grapje vanaf en iedereen lachte er even mee. Dit was wel slikken want ik wist niet in hoe verre dit jurylid mij doorzag.

Heb je je anders nooit bijna betrapt gevoeld? Het Nieuwsblad publiceerde een week voor je outing een artikel over je vriendschap op facebook met Miriam Jacques, de ex-vrouw van Crombé en Nele Somers, de vorige Miss Belgian Beauty.

Mertes: Dit was uiteindelijk één van de redenen om bekend te maken dat ik undercover was. De journaliste van Het Nieuwsblad was toevallig ook bevriend met Nele Somers. Ik had ook Michael (Lescroart, redactiechef P-Magazine, WM) bij mijn vrienden staan en vreesde dat het undercoververhaal zo ontdekt zou kunnen worden. Ik koos er voor om me te outen voor de finale aangezien ik op die manier niet verweten zou worden een jaloerse verliezer te zijn.

Hoe reageerden de overige kandidates toen bleek dat je hen al die tijd moest voorliegen?

Mertes: Ze waren allemaal wel ergens teleurgesteld. Hun vertrouwen was geschonden en ze voelden zich ook een beetje gebruikt. Ik lag zeer goed in de groep omdat ik ook geen concurrente voor hen was aangezien iedereen wist dat ik eigenlijk niet wou winnen. Daardoor vertelden sommige meisjes ook zeer intieme dingen tegen me. Maar als puntje bij paaltje komt, staan vele kandidates nu wel achter mij en ik moet zeggen dat ik er veel vriendinnen aan overgehouden heb. Uiteindelijk zijn er maar twee meisjes die mijn undercoveroperatie afkeurden.

Op je gastenboek werden ook soms afkeurende reacties en zelfs bedreigingen geuit. Een zekere James Bond 007 ging hier het verst in en beloofde u een koekje van eigen deeg.

Mertes: Ik stap hiervoor naar de politie om de identiteit van deze persoon te achterhalen. Het zou mij niet verbazen dat het Ignace Crombé zelf is want de schrijfstijl en de spreuken zijn dezelfde. Zo was de uitspraak “Men kraakt noten, geen mensen” een spreekwoord die één van de finalistes moest verdedigen in de finale. Het is in ieder geval iemand van de organisatie aangezien deze persoon over iets teveel inside informatie beschikt. Een securitybedrijf heeft me onlangs een gratis bodyguard aangeboden en ik zal die waarschijnlijk ook wel gebruiken.

Deze undercover reportage was een mooie binnenkomer, wat zijn je verdere plannen in de journalistiek?

Mertes: Nadat de mediastorm overgewaaid is, zou ik eerst wat willen freelancen. Ik kan zeker al af en toe een stuk voor P-Magazine schrijven en ik heb ook al enkele aanbiedingen van kranten op zak. Ik hoop evenwel dat de verwachtingen voorlopig ook niet te hoog zijn want het zal er nu vooral op neer komen om me te blijven bewijzen en ervaring op te doen. Ik kreeg wel veel lovende commentaar over mijn schrijfstijl en zoiets verandert niet. Mijn grootste droom is op een dag een eigen column te hebben waarin ik de actualiteit op een kritische manier kan bespreken.

Kim Ho-Nyoun, de woordvoerder van de Zuid-Koreaanse regering, vertelde dat de regering reeds aan de actiegroepen heeft gevraagd om te stoppen met deze activiteiten. Indien ze geen gevolg geven aan de oproep zal de regering de propaganda op een juridische basis een halt proberen toe te roepen. Door aan deze Noord-Koreaanse wens tegemoet te komen probeert Zuid-Korea de inter-Koreaanse betrekkingen te verbeteren. De folderkwestie is momenteel een hete aardappel tussen de twee landen. Noord-Korea dreigde meermaals alle relaties met zijn buurland te bevriezen indien de pamfletten blijven komen.

Park Sang-Hak, de woordvoerder van de Fighters for Free North-Korea reageert verbolgen: “We zenden folders sinds 2003. Het is raar dat er toen niets over gezegd werd en er vandaag zo’n groot probleem van gemaakt wordt. En het is nog vreemder dat de regering, die normaal pleit voor de rechten van de mens in Noord-Korea, het ons nu zelfs verbiedt. We zullen de folders blijven verspreiden naar het Noorden zolang er mensen sterven door de tirannie van Kim Jong-Il.”

Vraag is nu of de Zuid-Koreaanse regering effectief harde maatregelen gaat nemen tegen deze groeperingen. De moeilijkheid om dit te doen ligt in de grondwettelijke waarborg van vrije meningsuiting. Langs de andere kant is het niet de verstandigste optie om Noord-Korea te blijven provoceren en zeker niet nu het land steeds meer open staat voor dialoog, zoals bijvoorbeeld hun recente communicatie rond kernwapens.
Echte vrede op het Koreaanse schiereiland is nog niet voor morgen. Gesprekken en diplomatie blijven langs beide kanten nodig.

Bron:

• AP
• Xinhua
• The Chosun Ilbo
• KBS (Zuid-Koreaanse publieke zender)